آتشگاه باکو ساختمانی قلعه مانند در منطقه سوراخانی شهر باکو جمهوری آذربایجان می‌باشد.
این بنا از جاذبه های گردشگری اصلی شهر باکو و کشور آذربایجان است که در سال ۱۹۷۵ تبدیل به موزه شد و هر سال حدود پانزده هزار گردشگر به بازدید از این آتشگاه می روند.

این آتشگاه، در ۳۰ کیلومتری شهر باکو، در جنوب شرقی شبه جزیره آبشوران در اطراف شهر سوارخانی قرار دارد.
سوراخانی نام شهری است که آتشگاه باکو اطراف آن قرار گرفته است. واژه سوراخانی ریشه فارسی دارد و به معنای محل سوراخ‌ها یا به رنگ سرخ یا سرخی آتش اشاره می‌کند.

آتشگاه باکو روی میدان گازی طبیعی بنا شده و گاز بطور طبیعی از هفت دریچه طبیعی در این محل بیرون می‌ آید و آتش‌های طبیعی شعله ور می کند .

واژه آتشگاه فارسی است ولی در زبان آذری نیز استفاده می شود .

آتشگاه‌ها محل عبادت روحانیان دین ایرانی زرتشتی در تاریخ ذکر شده و بوده اند که در آن یکی محراب آتش وجود دارد و در اطراف آن ها هیچ ساختمان بزرگتری وجود ندارد.

ساختمان آتشگاه باکو از بيرون به شکل يک پنج ضلعي است که با ديوارهايی اطراف آن و يک ورودي مرکزي که در بالاي آن مانند معماري بومي آبشرون اتاقي براي ميهمانان با نام بالاخانه درست شده است. در حياط مرکزي بنايي چهارگوش گنبددار و و پيرامون حياط اتاق‌ هايي براي راهبان وجود دارد و کتيبه‌هايي به خط سانسکريت بالاي اتاق‌ها روي سنگ حک شده است.
اتاق‌هاي پيرامون حياط به صورت موزه‌اي درآمده است که راهبان ساکن آن‌ها به صورت مجسمه و مومي به نمايش درآمده‌اند.
در يکي از اتاق‌ها هم يک عابد در حال رياضت کشيدن به شيوه ي مرتاض‌ها است و در جايي ديگر عابدي درحال گرفتن پول از يک بازرگان است.
مجسمه‌ها باتوجه به نقاشي‌هاي قديمي و تاریخ نوشته شده توسط مورخان ساخته شده‌اند.

این محل از مجتمع پنجگانه‌ای تشکیل می‌شود که دارای یک حیاط است که توسط خانه‌های روحانیان زرتشتی محاصره شده‌است. در وسط حیاط محرابی وجود دارد که در قرن‌های ۱۷ و ۱۸ بنا شده‌است.